Sinds sugustus woon ik in Pasadena, California. Waar op 1 januari "the granddaddy of 'em all" verspeeld wordt. Waar Robert Millikan naam maakte. Waar de Jacksons gingen eten na de herdenking in Staples center. Voorafgaand aan de granddaddy is de Rose Parade; een grote middelvinger naar de east coast, dat wij probleemloos ontelbare bloemen op wagens kunnen plakken en uren buiten zitten in het midden van wat ze elders wel 'winter' noemen.

Rechts the Hollywood sign. Juist toen ik aankwam braken de grootste bosbranden in LA uit.

Natuurlijk moet je als je in SoCal bent het surfen oppakken. Beetje loshangen, golven rijden, het eenvoudig nemen. Rechts mijn surfmobiel. Inmiddels met wat minder koel vloeistof dan op deze foto.

Hier voor 'mijn' gebouw: BBB, en het Beckman Auditorium. De uitvinder van de pH meter en oprichter van het enorme biologische instrumentatie conglomeraat heeft aardig wat stenen op de campus.

Ik woon aan een typische Amerikaanse straat, al is hij wel doorgaand. Een doodlopende straat zou nog echter zijn. De palmbomen maken veel goed. En natuurlijk vijf geparkeerde auto's voor vijf huisgenoten.

Er is natuurlijk ook veel strand. Het is feitelijk 10 maanden per jaar strandweer, 8 maanden per jaar 'zwembaar'. Hier de Pacific bij La Jolla, San Diego. Kennelijk de plek om met je trophy wife ('term originally coined by 'The Economist') gezien te worden. Daarnaast de plek waar Scripps, Salk en UCSD zijn; alleen maar drie van de meest prestigieuze onderzoeks instituten.

Ik had geluk met het weer, vooral bij het bezoek aan Empire-State building. Beter nog, tijdens het congres regende het. Boven en onder 3 foto's van downtown New York. Boven vanaf 'the tall building', onder vanaf de ferry naar Liberty Island en de Breukelen Brug.

Sinds kort kun je weer in het Statue of Liberty. Daar heb ik echter vriendelijk voor bedankt al was het een zalig vooruitzicht om tegen iedereen die in de afgelopen 8 jaar in NY is geweest te kunnen zeggen: 'oh, niet in statue of liberty geweest?'. Er stond een rij van weinig minder dan 8 jaar: We schrijven dinsdag ochtend 10am.

Het is leuk dat in New York alles vertrouwd voelt, omdat je -zeker als je de tv-series een beetje volgt, alles al vaak gezien hebt. Zelfs rook uit het riool/metro stelsel bestaat echt.

Het hoogtepunt van 'a-ha'-Erlebnis is natuurlijk Times Square. Ook voor de Ikea poster al het meest bekende plein na Sint Pieter (voor Europeanen althans).

Bijvoorbeeld bij de activiteiten zoals piano concerten door Daniel Barenborm en voetbalwedstrijden. De lokale fanclub van Genoa uit Phuket, Thailand verbaasde mij nogal.

Ook als het weer in Genua ineens heel bizar is, is uw reporter snel ter plaatse. Links de Bisagno (bij sommigen misschien bekend als de ogenschijnlijk overdreven brede en vooral droge rivierbedding achter mijn huis) na een enorme regenbui. Rechts het ondergesneeuwde Genua vlak na de kerstvakantie.

Het gebied is in december relatief goedkoop (wie gaat daar nou heen in die periode?) en goed bereikbaar (behalve vanuit Genua). In tegenstelling tot wat ik verwachte is de rand van het eiland spuuglelijk; vooral het uitzicht in het hotel, maar ook de oude stad is weinig soeps.

Het binnenland staat in enorm contrast met de kust. Het is erg bijzonder en mooi (al heb ik er maar een halve dag van gezien). Het is groen begroeid met bomen. De weg is perfect met dank aan de Europese Unie en rijke touristen.

Ook de ondergrond is bijzonder. Rode, vulkanische steen die alles een vreemde warme gloed geeft. Erg indrukwekkend.

Eindelijk maar dan toch een diepe zilte zucht geslaakt en het strand opgezocht. Gelukkig was ik nog wat gekleurd van de fietsvakantie en waren daarom een dieetje en een korte kuur buikspier oefeningen voldoende om mijzelf op mijn gemak te voelen temidden van dit mooie volkje.

Hoewel de kustplaatsjes erg toeristisch zijn (zie onder) zijn de strandjes dat allerminst. De meeste plekken hebben een flink strand (zegge 200 x 30 meter). Maar er zijn ook de kleine baaien die veel knusser zijn.

Het fijne van de middellandse zee (wat ik dus niet wist) is dat hij heel snel diep wordt en dat het water een aangename 20 graden is. Voorts geen kwallen (gezien) en erg zout water. Dat laatste omdat er maar zo weinig water uitstroomt en er dus relatief veel verdampt.

Zondag ben ik naar Sestri Levante geweest. Dat is ook een mooi dorp. Ze hebben twee grote stranden, 'Strand zonder naam' en 'Baia del Silenzio'. Een stuk minder schilderachtig, maar wel een masseuze op het strand (en da's ook belangrijk).

Op de foto Baia del Silenzio. Omdat het een baai is hier dus geen snelle bodemdaling en heel rustig water. Wel fijn: een zandstrandje voor de korrels in de bilnaad. Helaas geen plek voor typische strand spellen.

Het leuke van de stranden is dat er zo veel verschillende zijn die elk hun eigenaardigheden hebben. Zo verveelt het nooit. (Ja, ik ben ook twee keer naar het strand geweest...)

Een aantal stukken zijn natuurgebieden, met als bekendsten natuurlijk Cinque Terre, en Portofino (zie kaartje). Het kleine vissersdorpje waar het gebied haar naam aan ontleent is zo mooi, dat het in Japan tot in griezelig detail nagemaakt schijnt te zijn.

Aan de andere kant van de in zee stekende pukkel die dit natuurgebied is, zijn de vergezichten misschien wel even oogstrelend. Groot voordeel van dit laatste gebied is de beperktere bekendheid bij toeristen. (Dat kun je dan zeggen als local...)

Als je geen bezwaar hebt tegen een uurtje in de trein te zitten, en je je amerikaans engels weer eens wilt oppoetsen, of als je gewoon heel graag een prachtig natuurgebied wilt zien, kun je altijd nog naar Cinque Terre gaan. (met dank aan Toon voor de foto's)

Houdt er wel rekening mee dat zelf begin maart (toch niet wat je noemt hoog seizoen) de paden gezellig druk kunnen zijn met wandelaars.

• magari: I BIJW ° misschien ° zelfs II VW ook als; zelfs al III TW nou en of * ~! maar wat graag! Echter lijkt mij deze vertaling wat beperkt. Zeker in de meer alledaagse form magariiiiii. Zie ook het gebruik in de voorbeeld zinnen.
  • 'prendo due panini, magari...', ik neem twee broodjes
  • 'magari, hai visto la mia mattita?', heb je mijn potlood gezien?
• però VW ° echte; evenwel ° toch; niettemin Ook hier lijkt mij dat alledaags gebruik deze definitie ontstijgt. Want ook dit woord leent zich uitstekend voor gebruik zoals in volgende gevallen.
  • 'peròòòòòò', eh, uhm, maaruhm
  • 'pensavo, però', ik uhmmm, dacht uhm, dat uhm

OPM. 1 - In een formeel taalkundige zin kunnen beide woorden ook substitueren voor nog volgende woord(groep)en. Derhalve kunnen deze woorden gebruikt worden ter afsluiting van een zin, op een punt waar interpunctie in een ongrammaticale zin zou resulteren.

OPM. 2 - Beide woorden vormen in dagelijks gebruik samenstellingen met verschillende soorten handgebaren. Hierdoor verandert de betekenis niet per se, maar wordt deze in de eerste plaats versterkt. U kunt hiervoor bij voorbeeld maken van een klassieker, zoals de gesloten duim en wijsvinger (alsof u een velletje papier vasthoudt) op borsthoogte. U kunt ook een modernere variant kiezen, zoals de 'hakbeweging' van de ene hand op de muis van de andere.

Onthoud dus, bezoeker, dat als u even niet op die vreemde conjugatie komt, dat u dan liever 'però' of 'magari' tussenvoegt, dan het typisch nederlandse 'uh' of 'mmm'. Men zal u zien als een bedachtzaam italiaan in plaats van als eenvoudige tourist. (De auteur kan geen aansprakelijkheid aanvaarden voor onvoorstelbaar snel uitgesproken repliek van uw gesprekspartner)